Finansowanie południowokoreańskiego cudu gospodarczego – w świetle rekomendacji konsensusu waszyngtońskiego

Marta Kightley
Instytut Ekonomii Politycznej, Prawa i Polityki Gospodarczej Szkoła Główna Handlowa
Kightley, Marta (Instytut Ekonomii Politycznej, Prawa i Polityki Gospodarczej Szkoła Główna Handlowa)
Finansowanie południowokoreańskiego cudu gospodarczego – w świetle rekomendacji konsensusu waszyngtońskiego
The financing of the south korean miracle – versus the Washington Consensus
Zarządzanie Finansami i Rachunkowość, 2017, vol.5, nr 1, s. 67-77

Słowa kluczowe

gospodarka Korei Południowej polityka kredytowa zagraniczne inwestycje bezpośrednie konsensus waszyngtoński polityka rozwojowa

Key words

South Korean economy credit policy foreign direct investment Washington consensus development policy

Streszczenie

W artykule podjęty został temat metod finansowania koreańskiego przyspieszonego rozwoju gospodarczego w II poł. XX w. Autorka opisując politykę państwa wobec inwestycji zagranicznych oraz politykę kredytową włącza się do dyskusji, pomiędzy neoklasykami i etatystami, dotyczącej mechanizmów koreańskiego cudu gospodarczego. Analizuje kwestię finansowania rozwoju przemysłu odnosząc się do neoklasycznych rekomendacji zawartych w konsensusie waszyngtońskim. Zauważa, że Korea Południowa nie tylko ich nie spełniała, ale zaprzeczenie ich stanowiło ważny element polityki państwa prorozwojowego. Autorka wykazuje, że decyzja bazująca na rozwoju gospodarczym na lokalnych podmiotach pozwoliła na planowe stworzenie silnej struktury przemysłowej i umożliwiła wysoki poziom wzrostu gospodarczego w kolejnych dekadach. Polityka kredytowa prowadzona za pośrednictwem państwowych banków stanowiła zaś podstawowe narzędzie koordynacji działań prywatnych południowokoreańskich przedsiębiorstw i egzekwowania oczekiwanych wyników.

Abstract

This paper addresses the topic of the methods used to finance accelerated economic growth in South Korea during Park Chung Hee’s rule (1961–1979). The author describes government policy concerning foreign direct investment and banking credit and takes a position in the dispute between neoclassical and statist economists concerning the mechanisms of the Korean economic miracle. Discussing the issue of financing Korean industrial development, she refers to the economic policy prescriptions described in the Washington Consensus. The author argues that not only did Korea not comply with these prescriptions, but contradictory measures constituted the building blocks of its developmental state policy. The decision to base economic development on local companies facilitated the creation of a comprehensive and strong industrial structure which enabled high economic growth for the following decades. Credit policy implemented by state-owned banks was the main tool for coordinating private-sector investment decisions and ensuring high performance.